Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη…

Η επιλογή του Μασούρα να μην δώσει δίπλα του στον Ελ Αραμπί που ήταν αμαρκάριστος

 

Με τα «αν», λένε, δεν μπορείς να κάνεις κουβέντα. Λάθος. Λάθος αν το λέμε στον απόλυτο βαθμό. Υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να κάνεις κουβέντα με το «αν» γιατί βοηθάνε. Π.χ. ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να σταθεί, μόνο, στα πολλά θετικά της σπουδαίας νίκης του χθες στο Κλεάνθης Βικελίδης. Οφείλει να δει και τα αρνητικά. Και τα ομαδικά και τα ατομικά.

Όπως πολύ σωστά σημείωσε ο Δημήτρης Γρηγορόπουλος χθες στο blog του, η επιλογή του Γιώργου  Μασούρα στο 72′, να τελειώσει μόνος του τη φάση αντί να πασάρει στον αμαρκάριστο δίπλα του Ελ Αραμπί δεν γίνεται να περάσει στο ντούκου. Και ένας έξτρα λόγος που δεν πρέπει να περάσει στο ντούκου είναι επειδή ο ίδιος το έχει ξανακάνει. Να προσπαθεί δηλαδή να τελειώσει τις φάσεις αντί να δει δίπλα του συμπαίκτες που ενδεχομένως έχουν καλύτερες προϋποθέσεις για να σκοράρουν.

Το «αν» λοιπόν αφορά στο ενδεχόμενο ο Άρης να έβρισκε μια φάση, μια στημένη μπάλα, μια κόντρα, και να ισοφάριζε χθες. Τότε πώς θα αισθάνονταν ο Γιώργος Μασούρας; Και σε τί κατάσταση θα ήταν ο Ολυμπιακός σήμερα…; Την απάντηση την ξέρετε. Μουρμούρα, λάθη, παραλείψεις, αστοχίες κτλ. Γι’ αυτά θα συζητούσαμε. Ότι τη φάση τη δημιουργεί ο ίδιος με το κλέψιμο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει και να την τελειώσει. Με την ίδια λογική ο Βαλμπουενά δεν θα έπρεπε να δίνει σε κανέναν πάσα…

Καιρός είναι, επιτέλους, ο Έλληνας διεθνής ν’ ανοίξει τη ματιά και το μυαλό του στο παιχνίδι του. Καλό και για ‘κείνον θα είναι αλλά και για τον Ολυμπιακό. Κι αν δεν στοίχισε χθες ή σε προηγούμενα ματς, κάποια στιγμή θα στοιχίσει και θα πονέσει. Και θα πονέσει, με συνέπειες… πάγκου ή εξέδρας, και τον ίδιο. Ο Μαρτίνς χθες στη φάση του 72’ ήταν έξαλλος.