Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Ποιός να το περίμενε;

Η διαφορά της θεωρίας με την πράξη στο Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ και τα ποδοσφαιρικά μαθήματα.

 

Στη θεωρία, πριν από την έναρξη του ματς με τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός είχε κάποια στάνταρ που ήξερε ότι έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει. Πρώτο στάνταρ: «εγκέφαλος» του φετινού ΠΑΟΚ είναι ο Μίσιτς που και σκοράρει και δημιουργεί. Δεύτερο στάνταρ: ο δικέφαλος είναι πολύ δυνατός στα άκρα έχοντας σε φόρμα τους Λημνιό, Γιαννούλη και σταθερές παίκτες όπως ο Μάτος και ο Βιεϊρίνια. Τρίτο στάνταρ: δημιουργικά ο Μπίσεσβαρ δίνει το κάτι διαφορετικό στον δικέφαλο και χρειαζόταν προσοχή. Τέταρτο στάνταρ: ο ΠΑΟΚ είναι πιο φρέσκος έχοντας μόνο ελληνικά ματς στο πρόγραμμά του και άδεια τα μεσοβδόμαδά του και θα περίμενε κανείς να παίξει στα… κόκκινα ως το 90ο λεπτό.

Η μπάλα ωστόσο είναι αγαπημένη και επειδή, πάντα, έχει έναν τρόπο να μας εκπλήσσει. Να μας αποδεικνύει ότι έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε. Να επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να προβλέψεις ή να διαβάσεις στη θεωρία και πως κάθε ματς αποτελεί μια μικρή, αυτοτελή, ιστορία.

Ποιός να το περίμενε ότι ο Μίσιτς θα έχει κάποιες καλές στιγμές στο α’ ημίχρονο κι αυτό ήταν όλο; Ποιός να το περίμενε ότι οι Λημνιός, Γιαννούλης και Μάτος θα έκαναν ελάχιστα πράγματα κι αυτά αρνητικά όπως π.χ. το πέναλτι του δεύτερου στον Ποντένσε και ότι ο Βιεϊρίνια δεν θ’αγωνιστεί καθόλου; Ποιός να το περίμενε ότι ο Μπίσεσβαρ θα ξεχώριζε για τα νεύρα του και τίποτα άλλο; Ποιός να το περίμενε ότι η ομάδα που θα έτρεχε ως τις καθυστερήσεις και θα πίεζε τον αντίπαλο θα ήταν ο ξεζουμισμένος (σωματικά και πνευματικά) από το Τσάμπιονς Λιγκ Ολυμπιακός;

Ποιός να το περίμενε ότι ο Ολυμπιακός θα δείξει χαρακτήρα και θα συνεχίσει να πιέζει τον ΠΑΟΚ ακόμα και μετά το σοβαρό πλήγμα που δέχθηκε με τον τραυματισμό του Βαλμπουενά; Ποιός θα το περίμενε, αν θέλετε, ο Ολυμπιακός να τελειώνει το ματς και να έχει κάθε δικαίωμα να λέει πως άξιζε τη νίκη έχοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των παικτών σε μέτρια ή κακή βραδιά;

Ο Σα σε μια φάση κλήθηκε να κάνει το καθήκον του και δεν το έκανε. Ο Ομάρ «κράτησε» αμυντικά αλλά μπροστά είχε μόνο μία θετική ενέργεια, την κεφαλιά-πάσα στην τεράστια ευκαιρία του Σουντανί και πέραν τούτου, ουδέν. Πέρυσι ήταν υπερ-όπλο, φέτος πολύ μακριά απ’ αυτό, τον έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός, οφείλει να βοηθήσει πολύ περισσότερο. Ο Γκιλιέρμε «κολύμπησε» στα… ρηχά, ο Μπουχαλάκης ακόμα παρακάτω, ο Μασούρας ουσιαστικά ήταν εκτός ματς, ο Ελ Αραμπί έχασε τη μεγάλη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε και γενικώς ήταν χαμένος. Ο Σουντανί έδωσε άλλη… αύρα αλλά και πάλι έχασε τεράστια ευκαιρία και γενικώς σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είναι παντού και ταυτόχρονα πουθενά, λες και δεν έχει θέση.

Ο Βαλμπουενά στο πρώτο ημίχρονο είχε ζήλο αλλά όχι πολλή ουσία. Καταλαβαίνουμε βέβαια όλοι πως η απόδοσή του οφείλεται και στην υπερπροσπάθεια που έχει κάνει τον τελευταίο καιρό να επανέλθει μετά τους τραυματισμούς. Έφτασε στα… όριά του τον οργανισμό του κι αυτός δεν μπορεί να τον ακολουθήσει. Είναι βαρύ το πλήγμα και, δυστυχώς, δυσαναπλήρωτο.

 

ΥΓ: Δεν ξέρω αν κάνω λάθος αλλά αισθανόμουν ότι «αιωρείται» πάνω από το Ρέντη το ματς με τον ΠΑΟΚ εδώ και περίπου ένα μήνα. Και έδειξε η σκέψη του ματς να… ρουφάει ενέργεια απ’ όλους που μόνο καλό δεν έκανε. Μπορεί να κάνω και λάθος, θα δούμε στα επόμενα ματς.