Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Ούτε τη φωτογραφία του Δεληκάρη να κρεμιέται στα δίχτυα…

Ένα κείμενο με πολλές αναμνήσεις, με αφορμή την κλεισούρα και το challenge των τελευταίων ημερών…

 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελευθερούπολη, μια προσφυγική συνοικία της Νέας Ιωνίας. Στον δρόμο που είναι το πατρικό μου, μόλις δυο σπίτια πιο κάτω, είναι γραμμένο σ’ ένα γωνιακό τοίχο το «ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά ξεριζωμένη». Ένας δάσκαλος ονόματι Ζαχαριάδης το είχε πρωτογράψει αν θυμάμαι καλά και παραμένει ακόμα και τώρα ζωντανό, αν και ο τοίχος ανήκει σε φίλο του Ολυμπιακού, ενώ και στο συγκεκριμένο κομμάτι της γειτονιάς οι περισσότεροι Ολυμπιακοί ήταν. Μόνο το σόι της μάνας μου, άλλωστε, ήταν εφτά αδέρφια και όλα εκεί μεγάλωσαν. Βάλτε γαμπρούς όπως τον πατέρα μου, παιδιά, ανίψια, ξαδέρφια και όλα τα… παρελκόμενα και καταλαβαίνετε…

Στην αρχή του δρόμου υπάρχει μια μικρή πλατεία, όπου παλιά ήταν το καφενείο του Τεβεκέλη. Μέγας Ολυμπιακός κι αυτός, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή πριν λίγα χρόνια. Σε αυτό το καφενείο, λοιπόν, είχε δουλέψει για 2-3 χρόνια ο Μπάμπης ο Καρανούτσος. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, πρόκειται για μια από τις πιο cult φυσιογνωμίες που έχουν εμφανιστεί ever στα ελληνικά γήπεδα. Ψηλός, αδύνατος και πάντα ημίγυμνος στη θύρα 21 της Νέας Φιλαδέλφειας, οργάνωνε εκείνα τα χρόνια την εξέδρα των φανατικών φίλων της ΑΕΚ…

Ο Μπάμπης, λοιπόν, μεταξύ σοβαρού και αστείου ήθελε να με κάνει Αεκτζή και μετά από πολλά παρακάλια στο συγχωρεμένο τον πατέρα μου, με είχε πάρει δυο φορές στο γήπεδο μαζί του. «Μπουκοβάκι με το που θα δεις τι ομαδάρα έχουμε και θα γίνεις ΑΕΚ», μου έλεγε, αλλά που… Από το ένα αφτί έμπαιναν τα λόγια του κι από το άλλο έβγαιναν…

Η ΑΕΚ είχε πράγματι ομαδάρα τότε (78-79), αλλά εμένα μου είχε κολλήσει το ερυθρόλευκο μικρόβιο ο πατέρας μου και οι θείοι μου και δεν… ξεκολλούσε με τίποτα. «Μπούκοβι» ο πατέρας μου, «Μπουκοβάκι» εγώ. Από πέντε χρονών σκατό στα γήπεδα με έτρεχαν. Παντού με τον Ολυμπιακό, παντού με την Ελευθερούπολη, σχεδόν όλη μου η ζωή τότε κυλούσε μαζί με το τόπι. Ακόμα κι όταν δεν ήμασταν στο γήπεδο, ήμασταν στην αλάνα για να παίξουμε. Πρώτα μπάλα και μετά ξυλίκι, διότι δεν υπήρχε περίπτωση και να μην τσακωθούμε επειδή… «είχε βγει η μπάλα ρε μαλάκα, αλλά εσύ συνέχισες». Τώρα πως βλέπαμε ότι είχε βγει η μπάλα, αν και στην αλάνα δεν είχε γραμμές, μην το ψάχνετε. Είχε βγει γιατί έτσι μας συνέφερε…

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια που θυμάμαι ως πιτσιρικάς (8-9 χρονών πρέπει να ήμουν τότε) ήταν με τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη. Την προηγούμενη χρονιά ο ΠΑΟΚ μας είχε νικήσει 4-0 μέσα στον Πειραιά και τον περιμέναμε πως και πως για εκδίκηση. Στη θύρα 4 του παλιού Καραϊσκάκη ήμουν μαζί με τον πατέρα μου και με το που ξεκινάει το ματς ο Κρητικόπουλος έκανε το 1-0, ενώ λίγα λεπτά αργότερα ο Δεληκάρης έκανε το 2-0 και κρεμάστηκε στα δίχτυα! Τελικό αποτέλεσμα 2-0 και ο Δεληκάρης μέγας ήρωας πλέον για μένα! Στο όνειρό μου τον έβλεπα κάθε βράδυ να μπαίνει με την μπάλα στα δίχτυα…

Μετά τον Δεληκάρη είχα λατρέψει τον Γαλάκο. Όταν ο Δεληκάρης είχε πάει στον Παναθηναϊκό έκλαιγα για μερόνυχτα, ενώ όταν μετά από λίγα χρόνια είχε ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και ο Γαλάκος είχα γίνει έξαλλος, αλλά δεν έκλαψα. Τότε είχα μεγαλώσει βλέπετε (είχα γίνει κάπου 12 δηλαδή…) και είχα πάει με την παρέα μου στο Νέο Ηράκλειο να τον περιμένουμε να περάσει με τη λευκή Πόρσε για να τον βρίσουμε και να τον πάρουμε στο κυνήγι…

Είχα λατρέψει και παίκτες από το εξωτερικό φυσικά. Τόσο ως πιτσιρικάς, τόσο και ως έφηβος αργότερα. Τον Κρόιφ, τον Ρέζενμπρινκ, τον Νέτσερ, τον Οβερατ. Κανένας απ’ αυτούς τους τέσσερις δεν πολυπρόλαβα, αλλά ως πιτσιρικάς τους λάτρευα. Καλά για Μαραντόνα και για Μπατιστούτα αργότερα… αφήστε το. Τρέλα με τον Ντιέγκο, τρέλα και με τον Γκαμπριέλ! Και τον Μέσι τον αγαπώ και θέλω πολύ να τον δω να σηκώνει το χρυσό αγαλματάκι (αγαπάμε και Αργεντινή βλέπετε…), αλλά σαν τον Μαραντόνα και τον Μπατιστούτα όχι. Αυτοί οι δύο μου έβγαζαν και μια… αλητεία στην μπάλα, αυτήν την αλητεία της αλάνας, που είχα μάθει να την αγαπάω από μικρός, ενώ ο Μέσι δεν μου την έβγαλε ποτέ…

Γιατί μου ήρθε να τα γράψω όλα αυτά; Αρχικά επειδή έχω γκαγκανιάσει τόσες μέρες κλεισμένος στο σπίτι, τρώγοντας και βλέποντας στο χαζοκούτι (κυρίως) Netfilx και ήθελα να γράψω κάτι για να περάσει λίγο διαφορετικά η ώρα μου, αλλά και γιατί μου έδωσε την αφορμή αυτό το… challenge που παίζει πολύ τις τελευταίες μέρες στα social media. «Γράψε και συ τους πέντε παίκτες που σε έκαναν να αγαπήσεις το ποδόσφαιρο», αναφέρει η σχετική πρόσκληση και… βουρ στον πατσά άπαντες. Από Χατζηπαναγή και Κούδα, μέχρι Σαραβάκο και Ζιοβάνι. Μέγιστοι μπαλαδόροι οι περισσότεροι απ’ όσους βλέπουμε σε φωτογραφίες στις σχετικές αναρτήσεις και σίγουρα το ποδόσφαιρο το αγαπήσαμε και για αυτούς.

Εγώ, πάντως, αν αποδεχόμουν την σχετική πρόσκληση τρεις φωτογραφίες θα έβαζα. Τον πατέρα μου, μια ασπρόμαυρη του Ολυμπιακού από τη δεκαετία του ’70 και μια ταλαιπωρημένη μπάλα σε μια λασπωμένη αλάνα. Ούτε τον Δεληκάρη να κρεμιέται από τα δίχτυα δεν θα έβαζα, έστω κι αν είναι η πιο έντονη ποδοσφαιρική ανάμνηση που έχω από τα παιδικά μου χρόνια…

ΥΓ. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του Άκη Τσόπελα, που έφυγε μόλις στα 58 του χρόνια…