Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Ο Μέσι, ο Κριστιάνο και ο εθισμός

Ο Γιώργος Μαζιάς blogάρει στο boxtobox για τον εθισμό των ομάδων με παίκτες και ιδιοκτήτες και την απαραίτητη απεξάρτηση

 

Το πρωτάθλημα ένας το κατακτά. Όλοι οι άλλοι είναι απλά αποτυχημένοι. Απλό. Εκτός κι αν έχεις, από την αρχή, θέσει στόχους και ξέρεις ποιος είσαι και που βαδίζεις. Οι οπαδοί σου θέλουν κάθε χρόνο τρόπαια και διακρίσεις. Αν τους έχει συνηθίσει σε τέτοιες όμορφες καταστάσεις την πρώτη φορά που θα έρθει η αποτυχία μάλλον δεν θα «στραβώσουν». Τη δεύτερη όμως τα πράγματα αλλάζουν. Το θέμα είναι πόσο ψηλά έχεις βάλει τον πήχη.

Για παράδειγμα η Μπαρτσελόνα. Εχει τον Μέσι. Άλλο επίπεδο. Γνωρίζετε ότι και στην Καταλωνία η νίκη πρέπει να συνοδεύεται από Jogo bonito και πολλά γκολ; Το μόνο που μετράει είναι οι τίτλοι. Όλα δικά μας. Είμαστε η Μπαρτσελόνα. Και στη Ρεάλ, κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Συμβιβασμός; Κανένας. Όπως μάθει κανείς. Δεν είναι απληστία. Μήτε αλαζονεία. Είναι στην ανθρώπινη φύση. Όταν ζεις με δέκα χιλιάδες ευρώ τη μέρα (λέμε τώρα), αν ξαφνικά μείνεις με χίλια θα σου κακοφανεί. Το ζήτημα είναι το πώς προετοιμάζεις την επόμενη μέρα.

Στην ομάδα της Βαρκελώνης, για παράδειγμα, δεν έχουν τίποτα για την εποχή μετά τον Μέσι. Η Μασία δεν βγάζει πια Τσάβι, Πουγιόλ και Ινιέστα. Τα ταλέντα τα έχει μαζέψει η Ρεάλ. Ο Μέσι πουλάει, τα παίρνει όλα μόνος του και έχει «αναγκάσει» τον οργανισμό «Μπαρτσελόνα» να ασχολείται μόνο με το σήμερα και τον ίδιο. Κι όταν σταματήσει ο Αργεντίνος; Εκεί είναι που χρειάζεται η προεργασία.

Η Ρεάλ, σε μικρότερο βαθμό, είχε εξάρτηση από τον Κριστιάνο. Φέτος, δίχως τον Πορτογάλο έχει μπατάρει. Δεν ζει όμως, όπως η Μπάρτσα, μόνο με τον Μέσι. Είναι η μοίρα όλων των ομάδων και των συλλόγων που εξαρτώνται από έναν παίκτη ή έναν πρόεδρο (όπως οι δικές μας) να ζουν και να αναπνέουν ανάλογα με τις διαθέσεις του. Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιο παίκτη. Ένα σύμβολο. Παλιά υπήρχαν. Τώρα όχι. Έρχονται και φεύγουν σαν σε σούπερ μάρκετ.

Εξάρτηση όμως υπάρχει. Από τους προέδρους και τα λεφτά τους. Όλα κινούνται γύρω από εκείνους. Φυσιολογική η προσήλωση σε αυτούς. Είναι οι απόλυτοι «ηγέτες». Με τα λεφτά τους. Δίχως αυτούς καταρρέει το σύμπαν. Θυμηθείτε την ΑΕΚ δίχως με τον Μελισσανίδη και μετά τον Ντέμη Νικολαϊδη. Τον ΠΑΟΚ δίχως την σταθερότητα του Σαββίδη. Τον Ολυμπιακό δίχως Κόκκαλη και φανταστείτε τον δίχως Μαρινάκη. Ποιος αντέχει σε έναν τέτοιο ενδεχόμενο; Ο εθισμός είναι κακό πράγμα…