Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Ο Ελ Αραμπί, οι δυο προπονητές και εφτά υστερόγραφα…

Ο αρνητικός Ελ Αραμπί που έκρινε το «αιώνιο» ντέρμπι, ο Δώνης, ο Μαρτίνς και κάτι λίγα ακόμα…

 

Εκεί που προσπαθούσα να ζεσταθώ στα δημοσιογραφικά, κάπου στο 60’ του ντέρμπι, γυρνάω και λέω στον Γιωργάκη τον Στασινόπουλο ότι «ο μοναδικός λόγος που κρατάει ο Μαρτίνς τον Ελ Αραμπί στο παιχνίδι, είναι γιατί μπορεί να του κάτσει μια φάση και να κάνει γκολ». Ε, κάπως έτσι γράφτηκε η ιστορία στο παγωμένο (από κάθε άποψη) Καραϊσκάκη. Ο Βαλμπουενά έβγαλε μια υποδειγματική σέντρα, ο Ελ Αραμπί που μέχρι τότε ήταν αρνητικός, έκανε ένα τρομερό τελείωμα πάνω στην κίνηση και ο Ολυμπιακός, έστω και δύσκολα, νίκησε τον Παναθηναϊκό και επέστρεψε στην κορυφή της βαθμολογίας…

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα γκολ είναι αυτά που αποδίδουν δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο. Εγώ δεν μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα με αυτήν τη λογική, αλλά επειδή το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και το αποτέλεσμα από τα γκολ καθορίζεται, δεν μπορώ και να διαφωνήσω. Ίσως και να μην άξιζε να νικήσει ο Ολυμπιακός. Ίσως η ισοπαλία βάσει ευκαιριών και μοιράσματος ημιχρόνων να ήταν πιο δίκαιο αποτέλεσμα. Αυτό που μένει, όμως, είναι το 1-0 με το γκολ του Ελ Αραμπί στο 74’…

Σ’ ένα ντέρμπι, πάντως, που οι δύο προπονητές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να νικήσουν οι ομάδες τους, θα είναι κρίμα να σταθούμε μόνο στον σκόρερ Ελ Αραμπί. Ο Δώνης αρχικά τον έστησε εξαιρετικά τον Παναθηναϊκό. Φρόντισε με έξυπνο τρόπο να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες κατοχές και οι «πράσινοι» έκαναν εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο, αλλά και τρεις καθαρές φάσεις για γκολ. Αν το είχαν πετύχει, κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θα εξελισσόταν το ντέρμπι, αλλά με τα «αν» δεν μπορούμε να κάνουμε κουβέντα. Ο Δώνης, πάντως, με ένα φτηνό ρόστερ και με μια ομάδα που κάποιοι φρόντισαν να τη φέρουν σε αυτό το σημείο, παρουσίασε για μια ακόμα φορά έναν αξιοπρεπή, αλλά και δυνατό Παναθηναϊκό. Εγώ, που δεν κρύβω ότι του έχω μια συμπάθεια και για άλλους λόγους, του βγάζω το καπέλο…

Και ο Μαρτίνς, πάντως, βλέποντας ότι ο Παναθηναϊκός έχει κερδίσει τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής στο πρώτο ημίχρονο και είχε περισσότερες κατοχές, δεν φοβήθηκε να ρισκάρει. Πέρασε στο παιχνίδι τον Μπενζιά (σ.σ. έναν παίκτη εξαφανισμένο εδώ και καιρό και γι’ αυτό ακριβώς μιλάω για ρίσκο) και ο Ολυμπιακός ήταν σαφώς καλύτερος από τον αντίπαλό του στην επανάληψη. Όχι πως έκανε πολλές φάσεις, καθώς πέρα από το γκολ και την κλασική του Χριστοδουλόπουλου, δεν είχε άλλες πολύ σημαντικές ευκαιρίες, αλλά με την είσοδο του Μπενζιά κατάφερε να μειώσει σε μεγάλο βαθμό τις κατοχές του Παναθηναϊκού. Παράλληλα πίστεψε ότι θα βρει έστω μια καθαρή φάση για γκολ, κράτησε στο παιχνίδι και τον Ελ Αραμπί που το ‘χει στο αίμα του και ο Ολυμπιακός πήρε το τρίποντο…

ΥΓ1. Ο Ολυμπιακός δεν έγινε φαβορί για το πρωτάθλημα επειδή βρέθηκε και πάλι στην κορυφή της βαθμολογίας. Το πρόγραμμα (και όχι μόνο…) ευνοούν τον ΠΑΟΚ, αλλά θα δούμε τι θα γίνει μέχρι να φτάσουμε στα πλέι οφ. Έχει δρόμο ακόμα…

ΥΓ2. Ο Γκιλιέρμε φάνηκε ξεκάθαρα στο ντέρμπι ότι είναι η πιο σημαντική κολόνα που έχει ο φετινός ο Ολυμπιακός. Όσο πιο γρήγορα επιστρέψει ο Βραζιλιάνος, τόσο το καλύτερο για την ομάδα…

ΥΓ3. Κρίμα για τον Λάζαρο που δεν πέτυχε ένα εύκολο για την κλάση του γκολ. Σημαντική, πάντως, η είσοδός του στο παιχνίδι, καθώς βοήθησε πολύ την ομάδα…

ΥΓ4. Λυπάμαι που θα γίνω κακός ακόμα και με ανθρώπους που εκτιμώ, αλλά όσοι μιλούν για δύο πέναλτι υπέρ του Παναθηναϊκού, ποδοσφαιρικά είναι για γέλια και καλύτερα να την κόψουν την ενασχόληση με το άθλημα. Ας βγάζουν το κόμπλεξ τους για τον Ολυμπιακό, δεν τρέχει τίποτα. Με το άθλημα ποδόσφαιρο, όμως, ας μην ασχολούνται. Κρίμα είναι…

ΥΓ5. Ειδικά η πρώτη φάση με τον Καμαρά και μόνο που πήγε στο VAR ήταν ξεκάθαρη πρόκληση από τη μεριά του Σιδηρόπουλου. Η δεύτερη με τον Μπα άντε να δεχθώ να πάει στο VAR (σ.σ. καλά σε άλλες χώρες, δεν θα πήγαινε ποτέ…), αλλά πέναλτι δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση. Για το άθλημα ποδόσφαιρο μιλάω πάντα. Σε άλλο «ποδόσφαιρο» που μπορεί να έχουν στο μυαλό τους κάποιοι, ίσως και να υπάρχει…

ΥΓ6. Το κακό με τις διαιτητικές αποφάσεις και την ασταμάτητη κουβέντα που γίνεται γι’ αυτές, δεν είναι τωρινό, έχει ξεκινήσει δεκαετίες πίσω. Απλά πλέον έχει παραγίνει τόσο πολύ, που φτάνεις στο σημείο να νοιώθεις μ@λάκας όταν προσπαθείς να μιλήσεις σοβαρά για ποδόσφαιρο…

ΥΓ7. Καλή χρονιά να ‘χουμε, με υγεία και όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα και τα λέμε…