Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Μένω-φεύγω, 90 λεπτά δρόμος

Η διδακτική ιστορία του Μίτσελ στις Βρυξέλλες και η απαραίτητη προϋπόθεση της σιγουριάς ενός προπονητή για καλές μέρες.

 

Ήταν 1/10/2013. Ο Ολυμπιακός βρίσκονταν στις Βρυξέλλες όπου την επομένη φιλοξενούνταν από την Άντερλεχτ για την 2η αγωνιστική της φάσης των ομίλων του champions league. Ο Μίτσελ παραχωρούσε την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου έχοντας στο πλάι του τον Σαβιόλα. Το χαμόγελο δεν φεύγει ποτέ από τα χείλη του Ισπανού αλλά εκείνη τη μέρα ήταν μουδιασμένο. Αισθάνονταν την πίεση.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα «έλεγε»: χάνει ίσον φεύγει. Είχε προηγηθεί μια προβληματική εικόνα της ομάδας μέχρι εκείνο το σημείο. Δεν ήταν τόσο προβληματική η ήττα με 4-1 από την Παρί στο Καραϊσκάκη στην πρεμιέρα του champions league όσο τα υπόλοιπα. Στην πρεμιέρα εκείνου του πρωταθλήματος (2013/14) ο Ολυμπιακός κέρδισε ασθμαίνοντας (με γκολ του Μανιάτη) την Καλλονή στο ΟΑΚΑ υπό τη γιούχα του κόσμου του.

Και το βράδυ της 2ας Οκτώβρη επιβεβαιώσαμε όλοι για μία ακόμη φορά ότι η γραμμή μεταξύ του «φεύγω» και του «μένω» ενός προπονητή είναι πολύ λεπτή, 90 λεπτά δρόμος. Η καρέκλα του έτριζε επικίνδυνα αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα θριαμβευτής και στη θέση του. Κάτι ανάλογο, αν πάμε πιο πίσω, είχε συμβεί τη σεζόν 2011/12 ακόμα και με τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Μετά την ήττα στην Ξάνθη με 1-0 (με γκολ του Βλαχοδήμου) που άφηνε τους ερυθρόλευκους πίσω από τον Παναθηναϊκό στη βαθμολογία, το κλίμα ήταν βαρύ. Οι περισσότεροι πίστεψαν ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης θα τελειώσει τον Ισπανό. Και την επομένη ανακοίνωσε ότι δεν πάει πουθενά με τις γνωστές (ευεργετικές) συνέπειες.

Η ιστορία διδάσκει. Αρκεί να την γνωρίζεις και, αν δεν την γνωρίζεις, να την μελετάς. Βεβαίως, δε μπορεί κάθε φορά να επαναλαμβάνεται με τους ίδιους όρους. Άλλες φορές επαναλαμβάνεται ως φάρσα και άλλες ως τραγωδία.