Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Μασσαλία, ΟΑΚΑ, Βικελίδης, ένας Φέτφα δρόμος

Ο Ιντέγε και ο Έλληνας… Μέσι «γεννούν» συναισθήματα και ξυπνάνε αναμνήσεις πριν από το Άρης-Ολυμπιακός.

 

Γεμάτος ιστορίες είναι ο αυριανός πολύ σημαντικός αγώνας του Ολυμπιακού με τον Άρη στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Εκεί, σ’ ένα ματς που ΠΡΕΠΕΙ, για πολλούς λόγους, να κερδίσει θα βρει απέναντί του ανθρώπους που χάραξαν την ιστορία του.

Ο Μπράουν Ιντέγε, ένας ικανός επιθετικός με συνεισφορά σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στο σκοράρισμα, θα βάλει δύσκολα στην άμυνα του Ολυμπιακού. Έχει πλέον βρει φυσική κατάσταση και ρυθμό και θα πονοκεφαλιάσει όσους κληθούν να τον αντιμετωπίσουν. Ο Νιγηριανός ήταν ο βασικός επιθετικός του Ολυμπιακού στη σεζόν των ρεκόρ (2015/16) με προπονητή τον Μάρκο Σίλβα που τον προτιμούσε, σχεδόν εμμονικά μπορεί να πει κανείς από ένα σημείο και έπειτα, έναντι του Άλφρεντ Φινμπόγκασον που αναγκάστηκε να πάρει το καπελάκι του και να φύγει.

Μπορεί ν’ ακουστεί υπερβολικό αλλά περισσότερα από τον Ιντέγε έχει χαράξει την ιστορία του Ολυμπιακού ο Φετφατζίδης. Ο Έλληνας… Μέσι (όλοι έχουμε γράψει / πει κατά καιρούς απίστευτες βλακείες, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) που επένδυσε, σχεδόν αποκλειστικά, στο αναμφισβήτητο ταλέντο του και κατάφερε το 30 με 40% απ’ όσα (έδειχνε ότι) μπορούσε. Το πώς σκέφτεται εξάλλου ο Φετφατζίδης ως παίκτης φανερώθηκε απόλυτα το 2015. Όταν έβαλε στη ζυγαριά την ποδοσφαιρική φιλοδοξία και τα χρήματα και διάλεξε το δεύτερο πηγαίνοντας στη Σαουδική Αραβία.

Τί θυμάμαι από τον Φέτφα όσα χρόνια παρακολουθώ τον Ολυμπιακό; Αναμφίβολα οι πιο δυνατές στιγμές μου είναι δύο που τις βίωσα από κοντά. Τον Νοέμβρη του 2011 (φώτο) όταν με δικό του γκολ οι ερυθρόλευκοι έφυγαν νικητές από το Βελοντρόμ της Μασσαλίας κόντρα στη Μαρσέιγ με 1-0 για την 5η αγωνιστική ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ.

Και, φυσικά, την περυσινή αδιανόητη χαμένη ευκαιρία του στο ΟΑΚΑ κόντρα στην ΑΕΚ στο φινάλε του ματς. Ήταν, τρόπον τινά, εκείνη η ευκαιρία και η δική του χαμένη να πετύχει όσα μπορούσε στον Ολυμπιακό. Λες και το είχε καταλάβει, είχε… παραδοθεί στη μοίρα του, μετά τη λήξη του ματς που έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάει το… άπειρο.

Για να καταλήξω, η περίπτωση Φετφατζίδη υπογραμμίζει την αναγκαιότητα ύπαρξης ψυχολόγου σε μια ποδοσφαιρική ομάδα σε καθημερινή βάση. Ωραίο είναι να λέμε ότι οι πρώην παίκτες / θρύλοι μιας ομάδας μπορούν να λειτουργήσουν και σ’ αυτόν τον ρόλο (ως ένα βαθμό μπορούν) εμψυχώνοντας. Όμως, είναι τελείως διαφορετικό να κάνει αυτή τη δουλειά ένας επαγγελματίας.

Ένας επαγγελματίας που θα έλεγε στον Φετφατζίδη (και τον κάθε Φετφατζίδη) ότι ΔΕΝ είναι ο… Μέσι όταν όλος ο κόσμος γύρω του φώναζε ότι είναι και πως δεν έρχεται το τέλος του κόσμου μετά από μια σημαντική χαμένη ευκαιρία ακόμα και σαν την περυσινή.