Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Η «γέννηση» και ο «θάνατος» του σταρ

Όντως δεν… τσιμπάει πια ο κόσμος με τους 30+ αστέρες;

 

Στην αρχή νόμιζα είναι σύμπτωση. Ύστερα άρχισα να λέω, μόδα είναι, θα περάσει. Μετά κατάλαβα ότι αυτό που αποτελούσε την εξαίρεση επαναλαμβάνονταν με μεγάλη συχνότητα, άρα ήταν ο κανόνας… Ο πρόλογος που μόλις διαβάσατε αφορά στα σχόλια του κόσμου που συνόδευαν την είδηση περί πιθανότητας απόκτησης, από πλευράς Ολυμπιακού, του Ματιέ Βαλμπουενά.

Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια, τα «μεγάλα» ονόματα έλκυαν τον κόσμο. Τον θάμπωναν. Ένα βαρύ βιογραφικό με περάσματα από σημαντικές ευρωπαϊκές ομάδες και λαμπερά πρωταθλήματα σκορπούσε ενθουσιασμό. Είχαν όλοι την αίσθηση ότι ο «παικταράς» θα προσφέρει πολλά. Θα «κάνει πλάκα στο ελληνικό πρωτάθλημα ακόμα και περπατώντας», ήταν ένα από τα πιο συνηθισμένα κλισέ. Κι εγώ το έλεγα, δεν βγάζω την ουρά μου απέξω.

 

Τελικά η αίσθηση, συχνά, αποδεικνύονταν ψευδαίσθηση. Ο παιχταράς ερχόταν στα μέρη μας χορτασμένος. Από ποδόσφαιρο, όχι από λεφτά, αυτά δεν τα χορταίνει ποτέ κανείς γι’ αυτό και υποβάλλει τον εαυτό του σε δοκιμασίες τύπου (ελληνικής) Ψωροκώσταινας. Για ποιόν άλλο λόγο θα έλεγε ναι, αν όχι για τα χρήματα; Για το υπέροχο ποδοσφαιρικό περιβάλλον που (δεν) έχουμε; Μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας… Η χώρα είναι υπέροχη, το ποδόσφαιρο έχει ζητήματα που χρόνο με το χρόνο, αντί να λύνονται, πολλαπλασιάζονται.

Ας μην ξεφύγουμε όμως. Να μείνουμε στο θέμα μας. Ο κόσμος λοιπόν πια μοιάζει να έχει ξεπεράσει το… κόλλημα με το «μεγάλο» όνομα. Θέλετε το… κάψιμο στους χυλούς (Τουρέ, Εμενίκε, Καρντόσο, Εσιέν κτλ.) που σε κάνουν να φυσάς και το γιαούρτι; Θέλετε που ο κόσμος, λόγω ίντερνετ, έχει… μικρύνει και οι ποδοσφαιρικές διασημότητες παρελαύνουν όλη την εβδομάδα στα σαλόνια μας μέσω τηλεόρασης; Μήπως, εν τέλει, έχουμε αρχίσει να γινόμαστε ρεαλιστές; Μπορεί να ισχύουν κάποια από τα παραπάνω. Μπορεί και όλα μαζί. Ενδεχόμενως να υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που δεν «πήγε» τώρα το μυαλό μας.

Το βέβαιο είναι πως υπάρχει μια μεταστροφή του κόσμου. Πια δεν… τσιμπάει με το «βαρύ» όνομα. Με τον καλό παίκτη… τσιμπάει όπως κι αν λέγεται απ’ όπου κι αν προέρχεται. Πλέον μοιάζει απείρως πιο ελκυστικό να είσαι εσύ που θα δεις μπροστά στα μάτια σου τη «γέννηση» ενός αστέριου και όχι τον «θάνατό» του.

ΥΓ: Θα επιμείνω πάντως, είναι και θέμα επιλογής. Για κάθε Εσιέν, όπως γράφαμε και τις προάλλες (ΕΔΩ), θα υπάρχει πάντα ένας Καμπιάσο. Να ψάξεις σωστά κάθε παράμετρο πρέπει.