Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Η εικόνα που με «στοίχειωσε»

Το δάκρυ του Φορτούνη ήταν ότι πιο ποδοσφαιρικό είδαμε στο φιλικό με τη Φόρεστ

 

Αν υπάρχει ένα κλικ που «στοίχειωσε» τη μνήμη μου από το φιλικό του Ολυμπιακού με τη Νότιγχαμ αυτό έγινε πριν από τη σέντρα. Ήταν το δάκρυ του Φορτούνη την ώρα που έβλεπε το βίντεο με τις ευχές των συμπαικτών και του προπονητή του.

Ήταν, μπορεί να πει κανείς, ό,τι πιο ποδοσφαιρικό είδαμε. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι, μόνο, ωραίες ντρίμπλες, πάσες και γκολ. Είναι η ομαδική δουλειά. Η αποθέωση του «όλοι για έναν και ένας για όλους» κι ας λατρεύουμε να ψάχνουμε τον έναν, τον εκλεκτό, για να ταυτιστούμε, να αποθεώσουμε και να αγοράσουμε τη φανέλα του. Ποδόσφαιρο είναι και όλα όσα συμβαίνουν από την ώρα που τελειώνει ένα ματς και μέχρι την ώρα που θ’ αρχίσει το επόμενο.

Είναι η δουλειά στην προπόνηση. Είναι η δουλειά με το ιατρικό τιμ για να επαναφέρεις το σώμα σου εκεί που αρχικά ήταν πριν από την καταπόνηση ενός 90λεπτου. Είναι το κοκτέιλ συναισθημάτων στη διάρκεια μιας σεζόν ή ολόκληρης καριέρας. Μετά την περυσινή μεγάλη δόση ικανοποίησης ο Φορτούνης βλέπει την εντελώς αντίθετη πλευρά του «νομίσματος» της δικής του καριέρας.

 

Και βρίσκεται στο σημείο που η δουλειά του γίνεται πιο μοναχική από ποτέ. Βρίσκεται στο σημείο που καλείται ν’ αποδείξει ότι πέρα από την αναμφισβήτητη κλάση του καλείται ν’ αποδείξει κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Όπως είπε κάποιος: Αν απουσιάζει η δύναμη της θέλησης, ο πιο πλήρης συνδυασμός αρετών και ταλέντων είναι εντελώς άχρηστος. Αυτό.

ΥΓ: Καλή και σύντομη επιστροφή, Κώστα.