Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Δύναμη σώματος vs δύναμη χαρακτήρα και μυαλού

Παρότι το ποδόσφαιρο ζει στην εποχή των… βιονικών δεν θα φύγουν ποτέ από τη μόδα οι… Αϊνστάιν του αθλήματος.

 

Σε εποχές που το ποδόσφαιρο γίνεται όλο και πιο γρήγορο και πιο αθλητικό προσωπικά θα ψάχνω με ακόμα μεγαλύτερη… μανία εκείνους που χρησιμοποιούν περισσότερο απ’ όλα το μυαλό τους στο παιχνίδι. Και νομίζω (δεν είμαι και βέβαιος γι’ αυτό) πως, σιγά – σιγά, άρχισε ήδη να γίνεται ξανά αυτή η στροφή. Βέβαιος είμαι για το ότι οι οξυδερκείς παίκτες θα κάνουν πάντα τη διαφορά και δεν γίνεται να φύγουν ποτέ από τη… μόδα. Εξίσου βέβαιος είμαι ότι οι πραγματικά καλές ομάδες, εκείνες που πετυχαίνουν, είναι όσες διαθέτουν τις σωστές «δόσεις» και από τα δύο. Δηλαδή τους… Αϊντστάιν του αθλήματος αλλά και τους δυνατούς και τρεχαλατζήδες που θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

 

Τί μ’ έπιασε ξαφνιά; Τα γράφω αυτά ΚΑΙ με αφορμή το ματς του Ολυμπιακού με τη Λαμία στο Γ.Καραϊσκάκης. Γιατί νομίζω πως αισθάνθηκα κι εγώ ό,τι αισθάνθηκαν όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο. Στο α’ ημίχρονο ο Ολυμπιακός είχε εξτρέμ τον Μασούρα και τον Λοβέρα, 10άρι τον Φορτούνη που δεν έπαιζε καθόλου έξυπνα κουβαλώντας πολύ περισσότερο απ’ όσο του επιτρέπει η τωρινή του κατάσταση τη μπάλα και δίπλα στον Γκιλιέρμε που δεν είναι στα καλύτερά του, τον Καμαρά. Και πίσω απ’ αυτούς τον Σισέ πλάι στον Σεμέντο.

Ο Σισέ (ειδικά αυτός) και ο Καμαρά περιγράφουν συνοπτικά αυτό που θέλω να πω. Είναι οι παίκτες που τονίζουν τη χρησιμότητα της δύναμης και της ταχύτητας στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και το πόσο κακή είναι η έλλειψη -ποδοσφαιρικής- οξυδέρκειας. Ο αυτοαποκαλούμενος the rock Αφρικανός στόπερ βοήθησε να γίνει η ανατροπή με το εντυπωσιακό του μπόι που τον κάνει… γίγαντα χάρη στο εξίσου εντυπωσιακό του άλμα. Και ταυτόχρονα ήταν ο ίδιος άνθρωπος που έκανε αυτό το αδιανόητα βλακώδες πέναλτι στο 90′. Και να ήταν απέναντί του κάποιος προικισμένος φορ, πάει στο διάολο. Ας τον… χορέψει. Ο Νιάσε (!) τον έκανε κουτό, όχι ο Μέσι. Βλέπεις και ξαναβλέπεις τη φάση και αδυνατείς να βρεις έστω μισό… ελαφρυντικό. Νομίζω, πλέον, συμφωνούμε όλοι ότι δεν είναι θέμα ανωριμότητας. Έχει μεγαλώσει πια ο Παπέ (σ.σ.: οδεύει προς τα 25 χρόνια και είναι 3ο χρόνο στον Ολυμπιακό) και πρέπει να δεχτούμε ότι οι (χοντρές ή λεπτές) επιπολαιότητες είναι μέρος του πακέτου του. Η ομάδα που τον έχει είναι αναγκασμένη να ζει μ’ αυτές.

Όσον αφορά στον Καμαρά, πόσες φορές έπαιξε παράλληλα ή, ακόμα χειρότερα, πίσω τη μπάλα; Πόσες φορές καθυστέρησε να στρίψει ή να κοντρολάρει (αυτά τα… ανοιχτά κοντρόλ του δεν χωνεύονται) για να προσπαθήσει να παίξει κάθετα εμπρός; Δεν το έκανε πρώτη φορά με τη Λαμία και είναι βέβαιο ότι θα το κάνει και στο μέλλον. Αυτός είναι ο Μαντί. Θα σε εντυπωσιάσει κάποιες φορές και θα προσπαθήσει για το καλύτερο σε κάθε ματς. Παράλληλα θα σου υπενθυμίσει με εκνευριστικό τρόπο σημαντικά μειονεκτήματά του. Και του δικού του παιχνιδιού είναι μέρος αυτά.

 

ΥΓ: Αναφέρθηκα στην ποδοσφαιρική οξυδέρκεια. Εξίσου σημαντικός είναι ο χαρακτήρας και οι παίκτες που τον έχουν κάνουν τη διαφορά και δικαιούνται να αποκαλούνται ηγέτες. Βλέπεις τον Βαλμπουενά και αισθάνεσαι ότι τέτοιες λέξεις εφευρέθηκαν για ‘κείνον. Ηγέτη δεν αρκεί να σε λένε, πρέπει και να φαίνεσαι στο γήπεδο κιόλας. Ηγέτης δεν είναι απαραίτητα αυτός που έχει τρομερή ποιότητα και ομορφαίνει ένα παιχνίδι. Ηγέτης είναι αυτός που στα δύσκολα βγαίνει μπροστά. Και στα μπροστά δεν βγαίνει, μόνο, με ένα γκολ ή μια ασίστ. Ηγέτης είναι αυτός που εμπνέει και τους άλλους γύρω του, ακόμα (κι ας ακούγεται υπερβολικό) και σε στιγμές που δεν παίζει. Με μια κουβέντα, μια οδηγία, μια φωνή.