Categories

  • Χωρίς κατηγορίες

Most Popular

Most Viewed

Δεν τον πέτυχε, τον ξεπέρασε

Ο Σπύρος Γρομητσάρης γράφει για τα δύο καλοκαίρια των προκριματικών υπερβάσεων.

 

Στην αρχή του καλοκαιριού ο στόχος ήταν σαφής: να μπει ο Ολυμπιακός σε ευρωπαϊκό όμιλο. Αφήνονταν γενικώς και αορίστως τί είδους όμιλος θα ήταν αυτός. Κι αυτό γιατί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, καταλάβαιναν ότι ο ρεαλιστικός στόχος ήταν ο όμιλος του Γιουρόπα αφού το ελληνικό ποδόσφαιρο τα έκανε σαν… τα μούτρα του στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ και πλέον η αφετηρία των προκριματικών είναι τόσο νωρίς.

Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς λοιπόν έκανε αυτό που ελάχιστοι πίστευαν. Έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που, ως δευτεραθλήτρια και με το νέο σύστημα, διάβηκε με επιτυχία τα προκριματικά και έφτασε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν πέτυχε απλά τον στόχο του, τον ξεπέρασε.

Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες που αυτό επετεύχθη, το κατόρθωμα γιγαντώνεται. Κάθε ομάδα θα… λύγιζε χάνοντας μέρες πριν από τη σέντρα των προκριματικών τον κορυφαίο παίκτη της. Στις 11 Ιουλίου έγιναν γνωστά τα πολύ κακά μαντάτα για τον Φορτούνη, στις 23 του μήνα ο Ολυμπιακός φιλοξενούνταν στο Πλζέν.

 

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Φτάσαμε και στη ρεβάνς με την Κράσνονταρ, 27 Αυγούστου πια, ο Ολυμπιακός να παίζει δίχως τον αντι-Φορτούνη και να μοιάζει ότι δεν του λείπει κάποιο παζλ. Δεν είναι απλό αυτό που συνέβη, καθόλου απλό. Όπως δεν ήταν καθόλου απλό αυτό που συνέβη και στα περυσινά καλοκαιρινά προκριματικά. Όπου, τότε, δεν υπήρχε το… μαξιλάρι ενδεχόμενης αρχικής αποτυχίας (Τσάμπιονς Λιγκ) να υπάρχει η δεύτερη ευκαιρία του Γιουρόπα.

Τότε τα έπαιξε όλα για όλα σε δύο… ζαριές. Και η δεύτερη ήταν εξαιρετικά δύσκολη, με ομάδα που παρέπεμπε σε προκριματικό Τσάμπιονς Λιγκ. Από κοτζάμ Πρέμιερ έρχονταν η Μπέρνλι. Αν υπάρχει προπονητικό μαγικό ραβδί, δε μπορεί, κάπου το έχει κρυμμένο ο Μαρτίνς…